Nu ik deze blog schrijf, is er geen internet. Het is kapot, stuk, kaduuk. Morgen wordt er naar gekeken, maar dat zegt natuurlijk nog niet direct iets. Toch schrijf ik vast deze blog, voordat ik alles wat ik nog wil vertellen weer vergeet. Bovendien hebben we vandaag niks te doen omdat ons interview niet door ging, nog een dag extra vakantie dus (het is al 3 januari).
Tussen kerst en oud & nieuw zijn we op vakantie gegaan. Eveline, Liesbeth en ik vertrokken dinsdag bij Jorrit in de auto richting Chitimba, een dorpje aan Lake Malawi. Het was ongeveer 1,5 uur rijden dus we kwamen rond half 1 aan op het privéstrand van Matunkha. Het strand was van wit zand en het meer was helder blauw. Links van de baai was een plateauberg te zien en rechts van de baai iets minder hoge heuvels. Een perfect plaatje dus!
Allereerst gingen we onze tenten opzetten onder een boom op het strand. Ik zou alleen in een tentje omdat ik degene ben die ’s nachts altijd naar de wc moet, schreeuwt door nachtmerries of praat in gekke dromen. Ik had mijn tentje in een wip opgezet toen Eveline en Liesbeth een beetje in de problemen zaten. Ze misten een tentstok, natuurlijk net die van het koepeltentje. Jorrit had niet zo’n zin om terug naar Matunkha te rijden omdat dit erg duur zou zijn. Dus hij bedacht dat we de tenstok van mijn voortent met de tentstok van de voortent van Eveline en Liesbeth aan elkaar moesten maken. Zo stonden er op een gegeven moment twee tentjes met ingedeukte voorkant. Ik kan met gemak zeggen dat ik nog nooit zo lelijk een tent opgezet heb. Maar het stond.
Het eerste wat we daarna deden, was onze bikini aantrekken en het meer in duiken. Heerlijk water! Het had een aangenaam temperatuurtje (zelfs ik kon er eeuwig in blijven zonder het koud te krijgen), je kon tot aan de bodem kijken en de wind maakte mooie golven. Echt perfect! En dat midden in de winter tussen kerst en oud & nieuw. Wie wil dat nou niet?
Na wat gezwommen en gelezen te hebben, gingen we op zoek naar een strandtent waar we konden eten. We hadden de bewakers van het strand ook ontmoet, zij zouden wel op onze spullen passen. Ze pasten zelfs 24 uur per dag op ons en onze spullen, ideaal! Langs het strand liepen we naar Hakuna Matata Camp, de Malawiaanse vrouw die er werkte was erg aardig maar zou pas 7 uur eten maken. Dan was het echter al donker dus wilden wij terug bij de tent zijn. Ernaast was Chitimba Camp. Daar werden we niet bepaald warm onthaald. Toen Eveline en ik op het restaurant af liepen, kwamen er drie honden blaffend op ons af rennen (één daarvan was een Deense Dog). We schrokken ons rot en wisten niet hoe snel we weg moesten komen! Op een gegeven moment riep de eigenaar de honden tot orde, het bleek een Belg te zijn. Maar ook hier konden we niet eten, ze serveerden pas om 8 uur, maar bezoekers die niet op het kamp logeerden moesten half 6 al van het terrein af. Nou, dan niet hoor.
Uiteindelijk zijn we het dorpje Chitimba ingelopen en vonden we een klein restaurantje. Het was een ruimte met twee tafels en houten bankjes aan de weerszijden. Er stond een kleine tv keihard aan met een of andere slechte chineze film ervoor. De film beeldde nogal wat geweld uit en zelfs kleine kinderen zaten er naar te kijken, dat had in Nederland niet gemogen. De vrouw heeft rijst, bonen en pompoenbladeren voor ons gekookt en we hadden er een cola erbij, dat alles voor 1 euro en 90 cent! Ze had geen gasfornuis en kookte zoals zowat elke Malawiaan op een vuurtje. We hebben met onze handen gegeten en het smaakte prima!
De volgende dag, woensdag, ging mijn wekker 4.30 en zou ik Eveline en Liesbeth wakker maken zodra de zon op kwam boven het meer. Dit was tegen kwart voor 5. We hebben ‘gedoucht’ in het meer en ontbeten met de opkomende zon. Echt heel mooi was het. Half 7 stonden we in Chitimba aan de weg, we vroegen wat mensen of er ook een auto naar Livingstonia ging. Er was slechts één man die ons wel naar Livingstonia wilde brengen, hij vroeg er alleen 10000 kwacha voor (50 euro). Nou, dat gingen we dus echt niet doen, dan maar lopen en hopen dat we onderweg een matola (lift) konden krijgen.
We wisten dat we zo’n 9 km omhoog moesten en dan 20 haarspeldbochten door moesten (700 m klimmen). Na deze 9 km was het nog 6 km te gaan naar Livingstonia, dit zou een iets minder stijle en zware weg zijn volgens de reisgids van Bert en Tineke. Dus vol goede moed begonnen we aan de tocht. Ik telde de bochten. Toen we ongeveer bij bocht 15 waren, hadden we pas 1,5 uur gelopen, dat viel reuze mee. Als we in dit tempo door gingen zouden we tegen 11 uur in Livingstonia zijn. Maar toen zagen we een bordje aan een boom in een bocht die ons flink de moed in de schoenen deed zakken. BEND 8, zei het bordje. WAT?! Dan zouden we dus nog 12 bochten door moeten in plaats van ongeveer 5! Nouja, we zouden hoe dan ook in Livingstonia komen en hoopten dat er een matola langs zou rijden die ons op kon pikken. Dit laatste zagen wij echter niet zo snel gebeuren. Het enige wat we tegen gekomen waren, waren mensen met tomaten of andere handelswaren op hun hoofd. Deze Malawianen namen allemaal onmogelijk stijle shortcuts en gingen zingend de berg op en af terwijl wij best wel moesten ploeteren. En heet dat het was!
Onderweg kwamen we gelukkig wel een klein watervalletje tegen waarin we ons op konden frissen en op een gegeven moment, toen we bij bocht 12 waren volgens mijn nieuwe telling, zagen we een nieuw bordje aan een boom in een bocht. BEND 2, zei dit bordje. Dus een zucht van opluchting werd geslaakt. Lachend bedachten we ons dat er dus van boven naar beneden werd geteld in plaats van beneden naar boven, nooit er aan gedacht dat dat ook mogelijk is! Vol frisse moed (11 uur zouden we dus toch halen!) vervolgden we onze gave tocht, want mooi was het zeker! De hele tijd hadden we uitzicht over het meer, de baai en de bergen. En het was zo helder dat we zelfs Mozambique en Tanzania konden zien. Toen we bijna alle haarspeldbochten hadden gezien, zagen we zelfs nog wilde apen! Het waren er een stuk of 10, met kinderen, ze renden voor ons weg de stijle berg op. Echt heel erg gaaf!
Toen we de 20 haarspeldbochten gehad hadden, werd de weg inderdaad minder stijl, maar niet minder zwaar. We hadden namelijk al 9 km erop zitten en de zon begon steeds meer te branden. Toen we 11 uur uitgeput Livingstonia bereikten, hebben we eerst twee cola achterover getikt. Toen zijn we doorgelopen naar het ziekenhuis, het was best groot. Vervolgens liepen we langs het huis van Dr. Livingstone en daarna naar het Stone House, het huis van Dr. Laws, een discipel van Dr. Livingstone. Daar hadden we een half uurtje de tijd om het museum te bezichtigen. We moesten namelijk nog ergens wat eten en het hele eind terug naar Chitimba lopen, we verwachtten niet echt een matola te kunnen krijgen. Het museum was wel grappig maar stelde niet veel voor. Het vertelde iets over de goedheid van Dr. Laws en had wat ouderwetse spullen uit ongeveer 1900 zoals een telefoon, een anesthesieapparaat en een filmprojector.
Half 1 liepen we terug, vlak voor de Grote Afdaling gingen we nog naar Lukwe Camp, we hadden ons laten vertellen dat je daar heerlijk kon zitten met een mooi uitzicht. Nou, gelijk hadden ze! Het uitzicht was werelds! We zaten op een soort van houten terras op houten stoelen aan houten tafeltjes en zagen het meer en de bergen beneden ons. We moesten wat eten en hadden nog maar een half uur de tijd dus de kok maakte snel een omelet voor ons. We kregen er getoast brood en salade bij. Zo lekker, ja echt, het eten smolt bijna op mijn tong. Ik proefde voor het eerst sinds tijden namelijk weer verse basilicum en vers gemalen peper. Ik was even heel erg gelukkig. We hadden ook twee frisdrank gedronken. Met onze buik vol en ons suikerlevel weer op pijl, begonnen we aan onze terugweg. We hadden inmiddels al flink zere voeten (geen wonder na 21 km) en er stond ons nog een daling van 9 km voor de boeg.
Omlaag lopen is ook zo makkelijk nog niet. De weg lag op sommige plekken vol rotsen en stenen waar je je enkels niet over wil verstuiken of over uit wilt glijden. Het laatste uur was werkelijk een drama. Eveline had blaren onder haar voeten, ik was een beetje door mijn enkel gegaan en alle zes voeten deden gewoon zeer van het lopen. Wat wil je ook na 30 km een berg op en weer af? We verklaarden onszelf voor gek en mopperden op de matola die niet langsgereden was. Maar we hebben het overleefd en waren net voor het donker terug (half 7). Het was een zware, maar super mooie tocht! Toen we richting het strand liepen, kwam de bewaker al op ons af: “Oh there you are, we were very worried!” Ze hielden ons dus goed in de gaten en hebben braaf op onze spullen gepast. Lief!
Nadat we in het meer gesprongen waren, zijn we direct onze tent ingekropen om te slapen. De volgende twee chilldagen zouden we echt wel nodig hebben. Dertig kilometer gaat je niet in de koude kleren zitten. Maar ik vond het zeker de moeite waard.
Donderdagochtend werd ik weer wakker om 5 uur ’s ochtends en genoot ik van de zon die uit het meer opsteeg. ’s Nachts zag je allemaal lichtjes op het meer van vissersbootjes. ’s Avonds was ook mooi trouwens, dan waren er tientallen vuurvliegjes rondom onze tent op het land te zien. Ik begon met een bad in het meer en poetste er mijn tanden. We hebben ook onze kleren gewassen in het meer. Alles in het meer! Twee dagen lang hebben we een beetje gezwommen en een beetje gelezen. Ik heb inminddels vier boeken uit.
Wat nog wel erg leuk was, is dat Mr Khwazi naar ons toe kwam, hij kende de Nanninga’s (vorige eigenaars van Matunkha en dus de eigenaars van dit strand) en vroeg of we wilden komen lunchen. Dus dat hebben we gedaan. Mevrouw Khwazi had rijst, ei en gebakken aardappeltjes (alles super zout en vet) voor ons gemaakt en we kregen een hele schaal bananen erbij. Het smaakte wel prima, lekker Malawiaans. Mr Khwazi vond het leuk om dingen over Nederland te weten te komen en vertelde ons weer dingen over Malawi. Ze wilden dat we ook bij ze kwamen avondeten, maar dat hebben we afgewezen, we zouden vrijdag wel komen ontbijten. Dus dat hebben we gedaan. Als ontbijt vrijdag kregen we een soort van oliebollen en dezelfde zoute vette gebakken aardappeltjes als bij de lunch. En babythee: thee met melk en heel veel suiker.
Vrijdag zijn we ook nog naar de houtsnijwerkwinkeltjes gegaan. Iedereen probeerde ons van alles en nog wat aan te smeren, maar wij hebben alleen dat gekocht wat we wilden en hebben flink afgedingd. Ik ben ook heel wat emailadressen van Malawiaanse mannen rijker. Mr Khwazi wilde trouwens dat wij zijn adres op internet zouden zetten. Hij wil graag bezoek krijgen, hij geniet er van en het is zijn droom om een soort van accomodatie voor toeristen op te zetten. Dus voor degenen die nog eens naar Lake Malawi willen, bezoek: Beach House P.O. Box 62 Chitimba, Malawi!
Na twee chille dagen met super mooi weer, was het zaterdagochtend (oudjaarsdag) tijd om weer terug te gaan. Half 7 stonden we aan de weg bij Chitimba en vrijwel direct hadden we een minibus richting Mzuzu. Officeel mochten er 12 mensen in, maar dit aantal werd overschreden waardoor ze een boete van 5000 kwacha (25 euro) kregen. Toen we in het busje zaten, begon het hard te regenen, we vertrokken dus net op tijd. De eerste bocht die we maakten door de bergpas liet ons direct even schrikken: er lag een bus gekanteld. Twee inzittenden bleken overleden te zijn en 14 waren gewond. We hoopten maar dat onze chauffeur goed op zou letten. Er kwamen steeds meer mensen bij het busje in. Uiteindelijk zaten we met 20 personen opgevouwen in het busje, de boete moest natuurlijk gecompenseerd worden. Toen we de bergpas uit waren, voelden we ons iets meer op ons gemak ook al scheurde het overladen busje met 120 km/h over de gatenweg waar her en der mensen liepen of fietsten.
Bij een kruizing moesten we uitstappen om over te stappen op ander vervoer richting Rumphi. We kregen een lift van een man in een personenauto, deze auto viel half uit elkaar en rammelde aan alle kanten. Het voordeel was wel dat hij niet te snel kon rijden. Vanuit Rumphi moesten we met onze tassen, slaapspullen en tenten naar Matunkha lopen, waar we 11 uur aankwamen, net op tijd voor de regen losbarstte. Heerlijk om weer thuis te zijn!
We hebben een fijne vakantie gehad! En het was oudjaarsdag toen we terug kwamen. Dat was wel apart. We hebben het met ons vijfen gevierd bij Bert en Tineke thuis. Maar omdat we 12 uur nooit zouden halen (we waren bekaf) hebben we om 10 uur al geproost en zijn we daarna naar bed gegaan. Ik kon mijn twee biertjes niet eens meer op! Ben niets meer gewend! En we zaten natuurlijk vol van de oliebollen… Lekker! Die hebben we laten maken in het restaurant. Ze kennen het wel omdat ze die hier dus wel als ontbijt eten. De afgelopen paar dagen waren een beetje saai. Het was regenachtig en we hebben niet zo veel gedaan. Bovendien heb ik niet zo veel zin om dingen te doen vanwege hoofd- en oorpijn. Achja, dan maar wat boek lezen… Morgen zullen we weer met onze interviews beginnen, nog maar drie te gaan!
Gelukkig nieuwjaar nog allemaal!!!
xxxxxxxxxxxxxxxxx
